Kendini Mavi Zanneden Bir Portakalın Hikayesi

 Musab,Oğuz Kağan, Tuğrul, Aras, Bilge Kağan, Zeynep, Umay, Emir, Halil,Oğuz Alp üzerine yazmak istiyorum. Küçücükler, minicikler... Ama etkileri ruhumda dev gibi. Ne yaşadığıma dair hiçbir fikirleri yok. Muhtemelen anlamıyorlar ama öyle güzel seviyolar ki öyle güçlü sarılıyolar ki... kendimi onların yanındayken çok iyi bi doktorun ellerinde şifa buluyormuşum gibi hissediyorum. Bazen çok zor anlar oluyor. Pilim bitiyor. Kurduğum tek cümle "Benim,Musab'ı görmem lazım." oluyor. Musab şifa oluyor. Sarıyor tüm yaraları. Yola devam etme gücü veriyor. Başarırım, yaparım diyorum oradan ayrılırken. Onla yolculuk yapmak, onlarla yol arkadaşı olmak mükemmel. Ben onlar beni severken gördüm sevginin iyileştirebildiğini...Bilge Kağan ile gece boyu sohbet ederken,Tuğrul ile kısacık geçirdiğimiz anlarda bile gözünün bebeğiyle bana gülümserken, Aras'ın yanımda koca bir çınar gibi durup gölge yaparken ki hali. Bu arada Aras bu hikayenin ilk kahramanı... İlk antidepresan etkisi yarat...

  Küçüklüğümle kahve içmeye çıktım bugün 10.02.2025 15 dakika erken gelmişti. Çünkü kimseyi bekletmekten hoşlanmazdı. Bense 15 dakika belki de 25 dakika geç kalmıştım. Çünkü artık bekleye bekleye bekletmeyi öğrenmiştim. O white chocolate mocha söyledi, bense kırmızı meyveli çay… Çünkü artık mocha bile içince rahatsız oluyorum. O pembe bir şal takmıştı, bense mavi bir şal takmıştım. Bana baktı ve gözlerimin içine baktı ve bizim aynı kişi olduğumuzu göz bebeklerimden okudu. “Gülüşüm hiç değişmemiş,” öyle söyledi. Gülümsedim ve gelecekte şu an hayal ettiğin kişiye dönüşmek için ne kadar çalışıp, yorulduğumu ama yine yılmadığımı anlattım ona. Sonra bir de, "Çevrende üniversite mezunu iki üç kişi vardı, profesör olmak nereden geldi aklına?" diye sordum. Güldü. "Nazan Bekiroğlu'ndan," dedi. Güldüm. "Öykü yazabilme kapsülünü buldun mu?" dedi. "Buldum," dedim. "Öykü yazabilme kapsülü aslında hayatın hayat olduğunu görmekmiş, insanı acılara şahit...