Kendini Mavi Zanneden Bir Portakalın Hikayesi

İnsana  neler yapmazlar ki Müjgan. Sevdim derler sevmezler,  öldüm derler ölmezler. 40 kilitle kalbine kitlesinde yine de oradan yerli yersiz firar ederler. Gün doğar, gün batar, ömür tükenir de insafa gelmezler. Sen sevgiye muhtaç yavru bir ceylan gibi seksek edersin çevresinde de senin siluetine bile bir kez dönüp bakmazlar. Vicdan yoksundur Müjgan onlar. Ezberledikleri her vicdansızlığı da ilk bizde denerler. Sabır Müjgan sabır.  Sabrın sonu selamettir.

"Ayrılık vakti yaklaştıkça, insanın omuzlarına hasretlik yükü ağır ağır binermiş.Kalabalık gardan içine en sevdiğimi koymuş olan bir tren kalkacak ve onu alıp bilmediğim diyarlara gidecek. Ben olduğum yerde kalakalacağım."Gitme" diyememenin ağırlığı altında ezilecek ama yok olmayacağım. O an o iki heceyi demeyeyim diye dilim lal olacak, bakışlarım anlamsızlaşacak. Oysa o adam benim bir bakışımla kalbimi okurdu ama o an onun da gözleri kör olacak , göremeyecek benim hasretlik yükünün altında nasıl ezildiğimi. İşte ben o gün kalbimi o gardan bilmediğim diyarlara uğurladıktan sonra Mecnun'a yoldaş, tüm Leylalara düşman olacağım.”

        Bismillahirrahmanirrahim       Uzun zamandır yazan çizen bir insanım ve çevremdeki insanların benim yazılarımı beğenmeleri benim bu blogu açmama vesile oldu. Bazen yangını başlatan ufak bir kıvılcımdır ya hani benimki de o hesap.  Belki modası geçti, belki de çok geç kaldım blog açmak için ama nasip bu güneymiş. Kimse okumasa da kendime ve kalemime iyi geleceğini inandığım bu sitede artık ben de varım.           Peki ben kimim? Ben okumayı birinci sınıfta öğrenen  ikinci sınıfta tekrar unutan sonra ise cebindeki son parasını kitaplara veren bir kitap aşığı olan, defalarca aşkı aramış her seferinde betona çakılmış bir kuş yürekli, bir taşra şehrinde sinemayı bile bilmezken yüreğine yönetmenlik aşkı düşen bir kadın.            Evet doğru anladınız burada kitaplar, filmler, şiirler, yönetmenler, fotoğraflar, aşk ve yaşama dair konuşacağım. Deneyimlerimi aktaracak, dene...