Kendini Mavi Zanneden Bir Portakalın Hikayesi

Ait hissetmek. Sanki yan yana gelince yapbozun kayıp parçasını bulmuş gibi hissetmek. Yüzme bilmezken denize düşmüş ve dalgalarla boğuşurken suyun kaldırma kuvvetini keşfetmiş gibi hissetmek. Söylemeden, anlatmadan, susarak dertleşmiş gibi hissetmek. Dünya'da kurulabilecek bütün cümleri kurmak isteyip ama tek bir cümle kuramayacak kadar aciz hissetmek. Parçamsın. Kalp gibi, Ruh gibi, Göz gibi. Yokluğun yarımlığı yaşanmışlığımın, Varlığı ise anlamı doğumumun. Yıllar kovalarken yılları Kaz ayakları otururken yüzüme  Ve gülünce artık burulurken içim yine de içimde bir yerlerse sen de yaşa isterdim 🕊 30 Temmuz 23 / Yazarın Defterinden

Bize Dair içimden dağa, taşa ve uçan kuşa seni anlatmak geliyor, sonra fark ediyorum ki ben seni anlatacak kadar bile tanımıyorum. yüreğime bir ikindi vakti zamansızca düşen sevdan, beni alıp alıp Kaf Dağı'nın ardına bırakıyor. ama sana gelemiyorum. gelmeye çalıştığım her an o aşamadığım kocaman burçlarına çarpıyorum. oysa ettiğin bir kelamla, ömrüme aydınlık veriyorsun. seninle daha güçlü hissediyorum kendimi, daha sağlam adımlar atıyorum, yüklerimi paylaşmayı öğreniyorum. seninle yeniden keşfediyorum yaşamı. bunca yıllık tanıdıklığa rağmen seni bu kadar da tanımıyor oluşum canımı yakıyor. nedense içimde senle saatlerce oturup konuşmak isteyen biri var. sana geldiğim her yol dikenle dolu, ben dikenleri atlaya atlaya geliyorum. ama her seferinde, sen, beni o yoldan gerisin geri ayaklarım kanaya kanaya dönderiyorsun. ben gelmekten, sense duvar olmaktan bıkmıyor. ne olur sahii bu işin sonu? ya da ne olsun istiyorum? bilmiyorum. sadece seni bilmek... seni uzun uzun uzun dinlemek, seni...