Kendini Mavi Zanneden Bir Portakalın Hikayesi

diyorlar ya hani bütün hikaye sevmekle başlar diye... yalan. ben bir gün bir adamı çok sevdim, bana kalsa o dünya'da sevilmeye layık tek insandı. sonra ne mi oldu? kocaman bir karanlık. önünü, ardını ve hatta derinliği bile bilmediğin bir kara delik. işte benim hikayem o kara delikte başladı. ben birini sevince, bütün ışıklar rengarenk yanmadı. ben birini sevince, midemde binlerce kelebek uçmadı. ben birini sevince, ayaklarım yerden kesilmedi. ben birini sevince, gözbebeklerimin içine bakıp bana bir şey olmasın niye titreyen bir çift göz göremedim ben. ben birini sevdim, sonrası bilinmezlik. ben birini sevdim, binlerce soru kaldı ardımda. ben birini sevdim, ansızın her an gözyaşı aktı yanaklarıma. ben birini sevdim, çevremdeki herkes daha bir şefkatle sarıldı. ben birini sevdim.  önce öldüm sandım. sonra ölüyorum dedim. en son öldürüldüğümü gördüm. yani öğrendim ki her sevgi, kalpte rengarenk çiçekler açtırmıyor. pencere kenarına renk renk çiçekler dizdirmiyor. her zaman en sevdiği...

 Vedalar. Anlatılamayan milyarlarca duygu "veda" diye özetlenmiş. Vefadan gelir veda. İnsan, vefasızsa çok daha kolaydır kapıyı vurup çıkması ama insan vefalıysa bilir kalbine bağlı kalpten koparken kendi kalbinde eksilen parçanın aynı şekilde diğer kalpten de eksileceğini bilir. Belki de vefalı insan bu sebeple veda edemez, kalpler ayrılınca açılacak yaranın ağırlığında kalmak istemez. Bazı durumlar oluşur insanın gitmesi gerekir, bunu bilir, fazlalık olduğunu hisseder ama iki taraftan birisi ceketini alıp kapıyı vurup çıkamaz. Belki de ilk giden olmanın günahını almak istemez...  Birbirini çok seven insanlar vedasız birbirinden gitmemeli. Veda, biraz da  "Gidiyorum, artık ben yokum, kendine mukayyet ol." demek değil midir? Giderken veda etmek, helalleşmek gerekir. Her gidiş içinde bir gurbet taşır. Bu gitmek bazen bir şehre bazen başka bir hayata bazen o kişiden gitmek olabilir.  İnsan gönül bağı kurduğu herkesten bir vedayı bir haberi eksik edecek kadar vefasız...