Kendini Mavi Zanneden Bir Portakalın Hikayesi

 İnsanları büyük demir çarklar gibidir.İki insan beraber bir yol yürümeye karar verdiğinde bu demir çarklar dönmeye başlar. Her iki çarkında dişlileri birbirinden farklıdır ama iki çark bu kadar sert ve güçlü dönmeye başlayınca oluşan sürtünme ile bu iki çarkın kendine benzer...aynı yönde dönmesini sağlayan dişlileri oluşuyor. Aslında o oluşan yeni dişliler bizim birbirimize göre yontulan, değişen, gelişen karakterimiz, duygularımız, davranışlarımızdır. İnsanlar arasında ne kadar sevgi, saygı, anlayış, sabır olursa çarklar o kadar hızlı döner ve dişliler daha kolay şekil alıyor. Bu dişlilerin birbirine göre şekil alması öyle tak diye olacak bir şey değildir zaman ve sabır çok önemlidirYıllar geçtikçe çarklar birbirini ezdikçe oluşan o bağ var ya o bağ çok kuvvetli bir bağdır. Hayatımıza giren insanla da o çarklar birbirini ezecek ve birbirimizi olduğu gibi tanıyabiliyor olacağız çünkü aynı parça bizde de eksik olacak.  -EAK 13.04.2023

 Son aylarda arkadaşlarımı gözlemlediğimde böyle bir çıkarıma ulaştım.Bence yakın arkadaşlar aynı hikayeleri yaşıyor ama farklı zamanlarda yaşıyor.Bir söz var ya "İnsan arkadaşının yarasından tanır." diye öyle yani bir şekilde aynı yollardan geçiyoruz sadece güzergahımız farklı.Onun 3 durak önce geçtiğini yeri sen 5 durak sonra geçiyorsun; benim 10 durak önce geçtiğim yeri o 3 durak sonra geçiyor.Aynı Hikayeyi yaşıyoruz ama farklı zamanlarda aslında aynı hikayeden kastım bağlam olarak aynı duyguyu hissetmek.İşte bu yüzden de birbirimizin hikayeleri hakkında her zaman bir fikrimiz ve bir ışığımız oluyor. Bu sayede birbirimize daha merhametli yaklaşabiliyoruz ve birbirimizle çok kolayı empati kurabiliyoruz, birbirimizi anlayabiliyoruz, hissettiklerini hissedebiliyoruz.Bu sayede birbirimizi daha iyi bir yoldaş oluyoruz ve kılavuzluk ediyoruz.

   Bu cesur yürekkk, sarı bavuluyla kendi hikayesini yazmak için muhteşem bi yolculuğa çıktıı 🕊 Biz, seninle gurur duyuyoruz zeytin gözlü çikolata 🧡 Ayrıca çokkk haklısın; kışın karpuz yemek normalleştirilmeli, defterlere değil duvarlara elma çizmek aşırı mantıklı, olaylar tersten değerlendirilmeli, Fen lisesinden Hukuk kazanmak sıradanlaşmalı, o sevdiğin markaların renkli kalemlerini almak öğrenciye bedava olmalı...  Sen hep aykırı, ayrıktın ve hep çok renkliydin ama çok güzelsin; seni büyütmek, seninle büyümek çok güzel ve özel. Tarçın badim,  sanat filmi izlerkenki yoldaşım, ruhuma ruhu en çok benzeyenim. Seninle aynı olduğumuzu anladığım gün kocaman bir aydınlanma gelmiş. Sen, evimizin içinde her gün yeni bölümü gelen ve 19 yıldır süregelen muhteşem bir sitcom dizisisin. Neşennn üzerimizden hiç eksin olmasın. Seni çok seven ablan 🩷🧡💙

  Yaz gibi bir yaz 🧚‍♀️ En savunmasız, en başarısız, en kötü, en mutsuz halinle bile kendin olabildiğin için sevildiğin kabul gördüğün yere aile denir. (Aile için kan bağı gerekmediğini bilecek kadar yaşadım bu dünyada). Ama anayoldan  içeriye girdiğinde büyülü bir ülke gibi burası, bambaşka, sitcom dizi platosu. Saklı bir kale.. Bu kalede herkesin bambaşka bir yeteneği, hayali, amacı, karakteri ve misyonu var ama yine bu kaledeki herkesi birbirine bağlayan görünmez bir bağ var. Gülme seslerimiz kimsenin olmadığı bu dağ başında çınlarken insan anlıyor yeniden birbirimizden başka kimsemiz olmadığını. İnsanın her haliyle kabul görüp, sevildiği bir yer olması onu daha güçlü yapıyor. Orası ona dışarıdan gelen darbelere karşı bir sığınak oluyor. Bazen kendini ararken kapandığı mağara, bazense tırtılken kelebek olmak için girdiği kozası oluyor. Öyle işte insanın kendisini koşulsuz seven insanlara sahip olması çok güzel. Herkesin evine varması duasıyla. 🫠 30.08.2024

"Allah, yeniden başlamayı seçenlerin yanındaymış." Su akar ve yolunu bulurmuş; tıpkı hayatın da kendi yolunu bulduğu gibi. Bu yılın mottosu, "Yolda bırakmazlar, alırlar seni." oldu. Ailem, annem, babam ve kardeşlerim, en büyük şansım olduklarını bir kez daha hatırlattılar bana. Kardeşlerimin muhteşem başarılarına ve şanslarına tanıklık ederken kalbim gururla doldu. Hayat, bir daha asla olmaz sandığım anlarda, bana yüreği güzel dostlar hediye etti. Gurbetteki arkadaşlarımla mesafelerin önemsiz olduğunu ve sevginin köprü kurabildiğini gösterdi. Bazen kalbinin üzerinde fırtınalar koptuğunda bile nefes alabileceğini öğretti bana. Bilge ve Oğuz’un varlığı, her yaranın ilacı gibi geldi. Yaşamdan güvendiğin birinin kayıp gitmesi gerektiğinde susmayı; sevginin hem her zorluğu aştığını hem de bazen hiçbir şeye yetmediğini gösterdi. Dostluğun tanımını yeniden yazdı bu yıl. Kimsenin vazgeçilmez olmadığını, ilişkilerin karşılıklı anlayışla yürüdüğünü; bencillik ve menfaat uğrun...