Şifa Olan Mucizelerim

 Musab,Oğuz Kağan, Tuğrul, Aras, Bilge Kağan, Zeynep, Umay, Emir, Halil,Oğuz Alp üzerine yazmak istiyorum. Küçücükler, minicikler... Ama etkileri ruhumda dev gibi. Ne yaşadığıma dair hiçbir fikirleri yok. Muhtemelen anlamıyorlar ama öyle güzel seviyolar ki öyle güçlü sarılıyolar ki... kendimi onların yanındayken çok iyi bi doktorun ellerinde şifa buluyormuşum gibi hissediyorum. Bazen çok zor anlar oluyor. Pilim bitiyor. Kurduğum tek cümle "Benim,Musab'ı görmem lazım." oluyor. Musab şifa oluyor. Sarıyor tüm yaraları. Yola devam etme gücü veriyor. Başarırım, yaparım diyorum oradan ayrılırken. Onla yolculuk yapmak, onlarla yol arkadaşı olmak mükemmel. Ben onlar beni severken gördüm sevginin iyileştirebildiğini...Bilge Kağan ile gece boyu sohbet ederken,Tuğrul ile kısacık geçirdiğimiz anlarda bile gözünün bebeğiyle bana gülümserken, Aras'ın yanımda koca bir çınar gibi durup gölge yaparken ki hali. Bu arada Aras bu hikayenin ilk kahramanı... İlk antidepresan etkisi yaratan çocuk. Lisedeydim. O zamanlar kimsemin esamesi yoktu ve en sevdiğim şeydi onu güldürmek, hala öyle. Oğuz Kağan ile ikizler burcu birisinin beni sonsuz sevebildiğini gördüm. Küçücük anlara sıkıştırdığııı sevgi gösterilerine şahit oldum. Onlarla partilemek, pasta yemek, saçmalamak,dans etmek, sohbet etmek, dondurma yemek, ılık çay içmek,sulu boya yapmak, oyun oynamak, fotoğraf çekmek çok ama çok güzel. Musab ile ilk defa sahilde yürüyüş yaptığımız günü hatırlıyorum. Ona denizi ne kadar çok sevdiğimden bahsetmiştim. Neyse işte bu çocuklar ruhuma şifa. İyi ki benimler. İyi ki bizimleler. Olmasalardı çok eksik olurdum.🪻

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ramadan ' 2025 Hatırası

Resim
 Birine dost, ev, yuva, aile olmak.  Binlerce km'den sadece beni/bizi görmek için gelen tek kişi Zeynep mesela.🩷 Çocuk, Köstebek, Tilki ve At filmini ne zaman izlesem biz gelir aklıma. Binlerce km ötede ama sanki hep odamdaki sandalyede. Neredeyse 1000 gündür sarılmamıştık. 1000 koca gün.. Ne garip. Ne ilginç. 1000 gün ne ara geçmiş. İnsanın kalbi 1000 gün nasıl özlemiş? 14 yılın her günü dostluğun bir nimet olduğunu, rızık meselesi olduğunu bana öğrettin. Dostluğun yazılmış bir kader olduğunu gösterdin. Tam zıttımı bir ayna gibi bana yansıttın. Kaygı balonlarımı aldınnn gökyüzüne saldın. Bazen sustum duydum, bazen gözlerim doldu duydun, bazen hönkürerek ağladım anlatamadım duydun, bazense ağız dolusu güldüm duydum. Ben hiçbir şey olmasam da sevilmeye layık birisi olduğumu öğrettin. Doğru ve sağlıklı bir bağ nasıl kurulur öğrettin. Yaşamayı öğrendik seninle, büyümeyi ise öğrenmeye çalışıyoruz. Yetişkinlik hayatında yarına birlikte umutla bakmak ise müthiş bir konfor. Dostum, ...
Devamı

Biz

  Yaz gibi bir yaz 🧚‍♀️ En savunmasız, en başarısız, en kötü, en mutsuz halinle bile kendin olabildiğin için sevildiğin kabul gördüğün yere aile denir. (Aile için kan bağı gerekmediğini bilecek kadar yaşadım bu dünyada). Ama anayoldan  içeriye girdiğinde büyülü bir ülke gibi burası, bambaşka, sitcom dizi platosu. Saklı bir kale.. Bu kalede herkesin bambaşka bir yeteneği, hayali, amacı, karakteri ve misyonu var ama yine bu kaledeki herkesi birbirine bağlayan görünmez bir bağ var. Gülme seslerimiz kimsenin olmadığı bu dağ başında çınlarken insan anlıyor yeniden birbirimizden başka kimsemiz olmadığını. İnsanın her haliyle kabul görüp, sevildiği bir yer olması onu daha güçlü yapıyor. Orası ona dışarıdan gelen darbelere karşı bir sığınak oluyor. Bazen kendini ararken kapandığı mağara, bazense tırtılken kelebek olmak için girdiği kozası oluyor. Öyle işte insanın kendisini koşulsuz seven insanlara sahip olması çok güzel. Herkesin evine varması duasıyla. 🫠 30.08.2024
Devamı

Merhaba Ben EAK.

  Küçüklüğümle kahve içmeye çıktım bugün 10.02.2025 15 dakika erken gelmişti. Çünkü kimseyi bekletmekten hoşlanmazdı. Bense 15 dakika belki de 25 dakika geç kalmıştım. Çünkü artık bekleye bekleye bekletmeyi öğrenmiştim. O white chocolate mocha söyledi, bense kırmızı meyveli çay… Çünkü artık mocha bile içince rahatsız oluyorum. O pembe bir şal takmıştı, bense mavi bir şal takmıştım. Bana baktı ve gözlerimin içine baktı ve bizim aynı kişi olduğumuzu göz bebeklerimden okudu. “Gülüşüm hiç değişmemiş,” öyle söyledi. Gülümsedim ve gelecekte şu an hayal ettiğin kişiye dönüşmek için ne kadar çalışıp, yorulduğumu ama yine yılmadığımı anlattım ona. Sonra bir de, "Çevrende üniversite mezunu iki üç kişi vardı, profesör olmak nereden geldi aklına?" diye sordum. Güldü. "Nazan Bekiroğlu'ndan," dedi. Güldüm. "Öykü yazabilme kapsülünü buldun mu?" dedi. "Buldum," dedim. "Öykü yazabilme kapsülü aslında hayatın hayat olduğunu görmekmiş, insanı acılara şahit...
Devamı