Kendini Mavi Zanneden Bir Portakalın Hikayesi

                     Bir gün evimiz olursa şayet, İlk iş bahçesine akasya fidanları ekelim. Mis gibi çiçeklerinin kokusu,  Doldursun ilkbahar akşamlarımızı. Bir masa iki sandalye atalım balkona  Arkada bir Sezen parçası ruhumuzu doyuran. Neşemize kuşları da katarız, Onlar da cıvıldar belki soframızda. Günler doğar, günler batar o balkonda  Ve mevsimler geçer. Ben, ömrümün sonuna dek yanı başında kalırım.  E.A.K.- 16.05.2020/Anannemin evinin bahçesindeki akasya çiçeğinin odama doldurduğu kokudan ilham alarak yazılmıştır. 

                                                                 AŞK   İnsanlığın var olduğu günden beri seven her kalp bir türlü bu tanımı yapmıştır. Hafız her beytinde, Fuzuli her  imgesine,  Shakespeare’ sonelerine, Cemal Süreyya’nın mısralarına, Peygamber Efendimizin (SA) hayata  ince ince işlemiştir aşkı… Kerem uğruna küle dönmüştür, Mecnun çöle düşmüştür, Tahir ise cananına layık görülmeyip sürgün edilmiş ve sonra vuslata ermeden canını yitirmiştir, Mem, aşkı uğruna zindindan çıkamayıp dört duvar arasında sevgilisinin elinden ölümü tatmıştır,   Helen uğruna koskoca Truva Savaşı çıkmıştır… Sevenler ölmüştür ya sevilenler..  Sevilenlerse aklını yitirmiştir.. Peki geçmişte bu kadar kutsal sayılan şey 21. Yy’daki  tanımı nedir? Bence aşk tamam olmaktır. Onu gördüğün her sabah ye...