Kendini Mavi Zanneden Bir Portakalın Hikayesi

Bugün 26. Yaş günümü rotarlı olarak kutladık. Pastamı üflemeye kucağımda Umay ile gittim. Beraber pastamızı kestiğimiz ilk doğum günümdü. Gün boyu çok güzel oynadık.  Kendi özgür iradesi ile kucağıma  gelmek istemesi çok güzel. Çok tatlı, komik, ara sıra huysuz genelde mutlu tam bi yengeç kadını Bana hep gülümsüyor. Doğduğu ilk zamanlar sesimi duyunca bile heyecanlanıyordu ve bana şaşkın şakın bakıyordu.  Çok sevdim onu ellerime 8 dişinin 7 tanesinin fotoğrafını bıraksa da çok seviyorum Ayrılırken kollarımı açtım "Gel sarılalım." dedim, paytak paytak geldi minicik elleri ile kocaman sarıldı  O anın ne videosu ne fotoğrafı var ama benim zihnimden o sarılma bir ömür silinmeyecek çünkü ilk sarılmamızdı. Sonra gitmeden evvel kucağıma geldi ve dakikalarca bana bir şey anlattı Bal gibi Fulden'i  çok iyi gördüm Ana gibi ana olmuş, fıstık gibi maşallah Çok şükür iyiler. Ayrıca Umay lülük bi kafa olmuş Bugün güzel bir gündü Bugün 28 Eylül 2023'tü.

  Ahlat Ağacı'dan çıktığım andan beri gelecek filmin nasıl bir film olduğunu düşlemeye başladım. Sonra izleme anı yaklaştıkça heyecanım arttı, hatta Cannes'tan ödülle dönünce yerimde duramaz oldum. Sonra o film bugün vizyona girdi ve ben filmi Ordu'da ilk izleyen 3 kişiden birisiydim 🥳 Ben bu seferki NBC filmi eşimle izlerim diye düşlemiştim yine olmadı ama bir sonra ki NBC filmine inşallah birlikte gideceğiz. Film, öğretmen olan bana hiç yabancı olmayan bir hikayeyi anlatıyordu. Uzun diyaloglar, her izleyişte insana yeni bir kapı açar gibi ama Kış Uykusu'ndaki diyalog sahnelerine çok benziyordu. Filmin dekoru çok güzeldi lakin her şey çok karanlıktı. Fotoğrafın büyüsüne yeniden inandım, muhtemelen eskisi gibi fotoğraf çekmeye başlayacağım. Evet 3 saat 17 dakika boyunca uyumadım ve filmi izledim ama film bitip salondan çıktığımda soğuk bir Aralık gününde yürüyor olmayı çok isterdim.  Umut etmenin yorgunluğunu yaşamamak dileği ile. Sevgiyle Kalın. Bence NBC'nin en...

  Galiba çarpışan arabalara en son 15 sene önce falan binmiştim. Benim gibi adrenalin pek sevmeyen birisi için bir lunaparkta en sevdiği oyuncak genelde çarpışan arabalar olur. Ben de onu hep çok sevdim. Başta tek başıma binerdim, sonra Amine doğdu yanıma onu kopilot verdiler, yıllar geçti Amine kendi arabasına geçti, artık her şey daha zevkli oldu. Sonra ikizler doğdu; Özkök'ün lunaparkı kapandı ve  biz pek lunaparka gitmez olduk. İşte yıllar geçmiş. Dün yeniden çarpışan arabalara bindiğimde 5 kardeşin beşini de arabada görünce bir tık duygulanmadım değil. Ayrıca ben yaşlanmışım. Sağdan vurdular boynum soldan vurdular belim ağrıdı... Ama yine de güzeldi. Bu fotoğrafı da çok sevdim 25 yıl özellikle 25 yaş tam olarak çarpışan arabalar sürüyormuş gibi geçti. Yaşamayı, ailemi, kardeşlerimi, bir avuç dostumu seviyorum 🌺 02.09.2023