Kendini Mavi Zanneden Bir Portakalın Hikayesi

  Nergis hep çok zarif kokardı. Onun kokusu beni alır çocukluğumun hafta sonu tatillerine götürürdü. Kokusuyla mest olurdum. Soğuk kış akşamlarına, fırından gelen kestane kokusuna, dostların sesiyle yankılanan duvarlara ve güzel yemek masalarına şahit hep nergisti. Bizim köyde büyüyen herkesin muhtemelen en sevdiği çiçekti nergis. Kokusu alır beni güzel mutlu günlere götürür. Böyle onun kokusuyla hemhal olup bütün her şeyi unutmak isterim. En çok onun açmasını beklerim, bunu bilen yengem benim için yılın ilk nergislerini toplanıp bize yolladığı bir demet nergis bazen nice sevgi sözcüklerinden çok daha büyüktür. O nergisi hele de bana amcam getiriyorsa. Köyde geçirdiğim neşeli kış akşamlarım. Babannemin ve amcamın kuzinin başında oturduğu hep güldüğümüz, ölümle tanışmadığımız o güzel hafta sonları. Her sofaya çıkışımızda hafif bir soğuk hissederdik önce sonra ise burnumuzun direğini sızlatacak kadar şiddetli kokan nergis ve merdivene baktığımızda kocaman bir vazonun içindeki bir dem...

  İnsanın kendisini bulabilmesi için önce kaybolması gerek. 2023 benim kaybolduğum yıldı. Önce kalbimi kaybettim, sonra gelecek hayallerimi, kurmayı düşlediğim yuvamı... İnsan hayallerindeki her şeyi kaybettiğinde yaşayamam sanıyor... Ben de aylarca öyle sandım. Hatta inanmazsınız bu kaybediş beni yataklara düşürdü, aylarca hasta yattım, aylarca ağladım, ağlamaktan gözlerimi açamadığım kaç sabaha uyandım bilmiyorum. İnsanlar neden intihar edermiş onu anladım. Ama sabrettim Allah'ın varlığını bilmek gönlüme müthiş bir ferahlık verdi. Gözyaşlarımı yalnız silmemek tarif edilemez bir güç verdi. Annem, babam, Amine, Hümeyra, Rumeysa, Esat, Şeyma, Zeynep, Ebrar, Uslu, Zehra, Fatmanur, Fulden, Nur ablam, Selvi yengem, Ayşe yengem ve yolunun kesiştiği bütün kadınlar... El birliği ile topladılar kalbimin kırıklarını. Kanadı kırık bir kuşu iyileştirir gibi sabırla sardılar tüm yaralarımı ve garip ki yaralarımı sararken ben bile kendime inanmazken onlar yeniden uçabileceğimi, yeniden güvenebi...