BABAM'A 💙

 Bu hayatta tanıdığım en iyi niyetli, saf, iyi kalpli adam. Birisinin ne kadar çok sevilebileceğini o annemi severken öğrendim. Gelecekte bilmiyorum ki beni öyle seven olacak mı? Ben böyle sevilene kadar kimseye gönül vermemeyi ondan öğrendim. Çünkü benim babam en güzel anlarımın mimarı. Her daim merhametine sığınıp, nefes aldığım. Eğer en sevdiğiniz biri vefat ettiyse beni çok iyi anlarsınız.. amcam gittiği günden beri ben her doğum gününde kimin olduğu fark etmez çok şükür beraberiz, hayattayız." Diye dua ettim. Amcanızın gidişiyle darma duman olduysanız, bazı şeyler asla eskisi gibi olmaz. Her an şükrü, duayı, umudu, korkuyu beraber yaşarsınız.


İzlettiğim filmleri izleyen, dizileri izleyen, söylediğimi okuyan, yazdığım ilk makalemi bile sıkılmadan tamamını okuyan. Ben babamı Ahlat ağacındaki baba figürüne bazı yönlerden. benzetiyorum jjdjjdjdj Bazen şaşırıyor insan, "Okumaz, izlemez. Diyorsun, kimse okumasa da izlemese de o okuyor izliyor.


Sonra ilk aşık olduğum çocuğu anlatmıştım babama 5 yaşında falandım, bana ondan haber getirirdi ve son aşık olduğum adam Japonya'ya gittiğinde yine onun önünde ağlamıştım, günlerce neşemi yitirmiştim..


Ah bu gidişler.


Babannemin cenazesinde biz babamdan sonra gitmiştik köye, babamın o an bizi görüp sarılışı, ağlayışı... "Siz geldiniz ya şimdi daha iyiyim." Deyişi ve bizimle hayata tutunuşuna şahit oldum, biz geldikten sonra ağlamadı, sanki biz ona can suyu oldu. Çok kayıp verdik bu 23 yılda, çok sevdiğimizi yitirdik. Ama günün sonunda beraber toparlandık. Ama babam aynı zamanda dualarıyla hayatıma hep yön verdi. Çocukken Atatürk Ünv.


Okumam için hep dua ederdi. Neyse olmaz dediğimiz şey oldu ve ben şans eseri Atürk Ünv. Yerleştim, "seninle ben geleceğim yalnız olmayacaksın." Dedi ama amcam çok hasta olduğundan onu bırakamadı. Ben gönlümün aşkı biricik edebiyatı bırakıp sırf o istedi diye geldim. Çünkü ona yakın olmam, evden çıkmadan okumam onun en büyük isteğiydi. Bunu yaptım. Dizinin dibinde kaldım, gönlümde yanan hayallerime rağmen Türkçe öğretmeni olmayı seçtim.


Sinemacı olmama, o sektöre girmeme defalarca karşı çıktı. Üniversite tercihi yaparken, "Önce öğretmen ol sonra sinema okursun." Dedi, öğretmen olduktan sonra ise önce atan sonra sinema okursun." Dedi ama aynı zıtlıkta ara ara bana gelip çekirdek hikayeler anlattı, bunu filmlerinde kullan, dedi. Ve kendi hikayesini yazacağını söyleyip, bir gün benim onu film yapmamı istedi. Galiba onu da ikna etmeyi başardım.


Galiba ilk aşkım olan fotoğrafla o tanıştırdı beni, bu yeteneğimi de ondan aldığımı düşünüyorum. Biz şimdiye kadar güldük, eğlendik, çok ağladık, az da olsa gezdik, çok sevdik, çok da sevildik hatta sevmenin kitabını yazdık...


Velhasil-ı kelam, yaşanmış ve yaşanacak günler için şanslıydım, şanslıyım, elhamdülillah. Bu topraklarda, şiddet görmeden, aşağılanmadan, karışılmadan, özgürce, eşitçe, insanca, kısıtlanmadan, hayal kurarak yaşadığım için şanslıyım. Erkekler ağlamaz lafının yalan olduğunu, ağlamanın zayıflı olmadığını, yufka yüreğin, merhametin ne büyük bir erdem olduğunu babam bana öğrettiği için şanslıyım. Kursağımda kalan hayalleri geçte olsa gerçekleştirmeye çalışırken yanımda oldukları için şanslıyım. Belki zengin değiliz, belki ihtiyaçlarımız, hayallerimiz, gezme planlarımız hep gelecek aya, gelecek yıla ertelendi ama olsun biz hayatta olduktan sonra gerisi mühim değil..


Şanslıyım çünkü milyarlarca aile olmasına rağmen bir eylül sabahı bu aileye doğduğum...

15 Mart 2021

Bu metne çok ekleme yapacağım. 

Ağlamaktan gözlerimin şiştiği bi zamanda annem demişti ki "yükün çok ağır biliyorum.". Bir sevdanın cenazesi kalktı bizim evden. Herkes bildi, öğrendi her şeyi. Çünkü ben sussam gözümden yerli yersiz akan yaş durmadı, anlattı herkese hikayesini ama gidip muhattabına anlatamadı işte. Belki de bu yüzden yandı yıllarca canım. Belki de kalbim bu yüzden ağrıdı aylarca.Bu hikaye nasıl bitecek, ben yoluma nasıl devam edeceğim bilmiyorum..2017'de bursumla babamı Hüner'de yemeğr çıkartmıştım o anı yazmak istiyorum. 2018'de anneme dönüp "Artık yalnız değiliz siz varsınız." Diyerek benim doğuma giderken garip olan kendisine belki de bir selam çaktı onu yazmak istiyorum. Ve bu sevda cenazesi bizi çok büyüttü onu yazmak istiyorum. Öyle işte.  18 Ocak 2025

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ramadan ' 2025 Hatırası

Resim
 Birine dost, ev, yuva, aile olmak.  Binlerce km'den sadece beni/bizi görmek için gelen tek kişi Zeynep mesela.🩷 Çocuk, Köstebek, Tilki ve At filmini ne zaman izlesem biz gelir aklıma. Binlerce km ötede ama sanki hep odamdaki sandalyede. Neredeyse 1000 gündür sarılmamıştık. 1000 koca gün.. Ne garip. Ne ilginç. 1000 gün ne ara geçmiş. İnsanın kalbi 1000 gün nasıl özlemiş? 14 yılın her günü dostluğun bir nimet olduğunu, rızık meselesi olduğunu bana öğrettin. Dostluğun yazılmış bir kader olduğunu gösterdin. Tam zıttımı bir ayna gibi bana yansıttın. Kaygı balonlarımı aldınnn gökyüzüne saldın. Bazen sustum duydum, bazen gözlerim doldu duydun, bazen hönkürerek ağladım anlatamadım duydun, bazense ağız dolusu güldüm duydum. Ben hiçbir şey olmasam da sevilmeye layık birisi olduğumu öğrettin. Doğru ve sağlıklı bir bağ nasıl kurulur öğrettin. Yaşamayı öğrendik seninle, büyümeyi ise öğrenmeye çalışıyoruz. Yetişkinlik hayatında yarına birlikte umutla bakmak ise müthiş bir konfor. Dostum, ...
Devamı

Biz

  Yaz gibi bir yaz 🧚‍♀️ En savunmasız, en başarısız, en kötü, en mutsuz halinle bile kendin olabildiğin için sevildiğin kabul gördüğün yere aile denir. (Aile için kan bağı gerekmediğini bilecek kadar yaşadım bu dünyada). Ama anayoldan  içeriye girdiğinde büyülü bir ülke gibi burası, bambaşka, sitcom dizi platosu. Saklı bir kale.. Bu kalede herkesin bambaşka bir yeteneği, hayali, amacı, karakteri ve misyonu var ama yine bu kaledeki herkesi birbirine bağlayan görünmez bir bağ var. Gülme seslerimiz kimsenin olmadığı bu dağ başında çınlarken insan anlıyor yeniden birbirimizden başka kimsemiz olmadığını. İnsanın her haliyle kabul görüp, sevildiği bir yer olması onu daha güçlü yapıyor. Orası ona dışarıdan gelen darbelere karşı bir sığınak oluyor. Bazen kendini ararken kapandığı mağara, bazense tırtılken kelebek olmak için girdiği kozası oluyor. Öyle işte insanın kendisini koşulsuz seven insanlara sahip olması çok güzel. Herkesin evine varması duasıyla. 🫠 30.08.2024
Devamı

Merhaba Ben EAK.

  Küçüklüğümle kahve içmeye çıktım bugün 10.02.2025 15 dakika erken gelmişti. Çünkü kimseyi bekletmekten hoşlanmazdı. Bense 15 dakika belki de 25 dakika geç kalmıştım. Çünkü artık bekleye bekleye bekletmeyi öğrenmiştim. O white chocolate mocha söyledi, bense kırmızı meyveli çay… Çünkü artık mocha bile içince rahatsız oluyorum. O pembe bir şal takmıştı, bense mavi bir şal takmıştım. Bana baktı ve gözlerimin içine baktı ve bizim aynı kişi olduğumuzu göz bebeklerimden okudu. “Gülüşüm hiç değişmemiş,” öyle söyledi. Gülümsedim ve gelecekte şu an hayal ettiğin kişiye dönüşmek için ne kadar çalışıp, yorulduğumu ama yine yılmadığımı anlattım ona. Sonra bir de, "Çevrende üniversite mezunu iki üç kişi vardı, profesör olmak nereden geldi aklına?" diye sordum. Güldü. "Nazan Bekiroğlu'ndan," dedi. Güldüm. "Öykü yazabilme kapsülünü buldun mu?" dedi. "Buldum," dedim. "Öykü yazabilme kapsülü aslında hayatın hayat olduğunu görmekmiş, insanı acılara şahit...
Devamı