02.03

 2 Mart 2020



3 yıl sonra bu tarihin dünyamı başıma yıkacağından habersiz 23 yıllık ömrümün en güzel günlerinden bir tanesini yaşıyorum. Dostlarım, elmalı pasta, muhabbet, deniz, usul usul gün batımına yol alan bir gökyüzü ve Trabzon. O günde, o anda, o masada, o çayda, o gülüşlerde nasıl bir efsun vardı bilmiyorum ya da biliyorum, bilmiyorum. Ben ne zaman denize yakın oturup, gülsem "Ama aynı 2 Mart'ta Faroz'daki gün gibi değil mi?" diyorum. Beni o güne bağlayan şey belki en sevdiğin bir sürü şeyi onca zaman sonra bir araya gelmesiydi dedim ya bilmiyorum. O gün çekmiştiler bu fotoğrafı.. O gün bu gündür de profil fotoğrafım. Çok gün geçti o günün üstünden... Çok acı, çok yaşanmışlık, çok terk ediliş, ne çok başarısızlık. Gözleri parlıyor o kızın. Hayat ne garip? Bugün o geçen sürede yaşadığı şeyleri ona anlatsaydım, muhtemelen inanmazdı. Ben o gözlerindeki ışığı yeniden yakmak için  kendimi küllerden yeniden inşa ettim. Başardım gibi yani galiba, amin. O masada konuşulanlardan sonra mescitte Zeynep'e fısıldayıp mutlu olduğum şeyler ve bugün yaşadıklarım. Hayat çok garip.
Faroz'da geçen o günün üstünden çok yıl geçti. Biz değiştik, çok değiştik ama o gün o anda kalan duygu, o sihirli his hala gökyüzünde asılı... Mutsuz olduğumda, umutsuz olduğumda, hayal ettiğimde, düştüğümde, güldüğümde,  ağladığımda ve özlediğimde gidip kendimi hapsettiğim üç beş andan bir tanesi, teşekkür ederim ( böyle çok anıyı bana hediye ettiğiniz için çok teşekkür ederim). Bizim o gün  görüşmemiz plansızdı, her şey bir anda gerçekleşti ama ömrümüzün en güzel anısı oldu. Benim yıllardır Faroz'a gitmek isteyişim, nasip olmayışı ve ilk gidişimizin üçümüzle olması... Yani tesadüflere bağlı hayatımız...
Peki,
Acı birbirini nötrler mi... 2 tane 2 Mart birbirini temizler mi? Temizlemiyor bence... Birisi içimde baharları uyandırıp, çiçekleri açtırıp, güneşi gülümsetirken, bedenime ruhumu katarken diğeri karabasanlı bir rüya gibi çöküyor ömrüme, canımdan ruhumu çekip alıyor, göğsümün üstüne çöken bir ağrı, karnımda  kara bir ruh gibi dolanan kaygıyı kadim bir miras olarak bırakıyor bana. Acı mutluluğu silmiyor, mutluluk acıyı silmiyor. Çünkü herkesin acısı sevgisi kadar.🕊
05.12.2024

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ramadan ' 2025 Hatırası

Resim
 Birine dost, ev, yuva, aile olmak.  Binlerce km'den sadece beni/bizi görmek için gelen tek kişi Zeynep mesela.🩷 Çocuk, Köstebek, Tilki ve At filmini ne zaman izlesem biz gelir aklıma. Binlerce km ötede ama sanki hep odamdaki sandalyede. Neredeyse 1000 gündür sarılmamıştık. 1000 koca gün.. Ne garip. Ne ilginç. 1000 gün ne ara geçmiş. İnsanın kalbi 1000 gün nasıl özlemiş? 14 yılın her günü dostluğun bir nimet olduğunu, rızık meselesi olduğunu bana öğrettin. Dostluğun yazılmış bir kader olduğunu gösterdin. Tam zıttımı bir ayna gibi bana yansıttın. Kaygı balonlarımı aldınnn gökyüzüne saldın. Bazen sustum duydum, bazen gözlerim doldu duydun, bazen hönkürerek ağladım anlatamadım duydun, bazense ağız dolusu güldüm duydum. Ben hiçbir şey olmasam da sevilmeye layık birisi olduğumu öğrettin. Doğru ve sağlıklı bir bağ nasıl kurulur öğrettin. Yaşamayı öğrendik seninle, büyümeyi ise öğrenmeye çalışıyoruz. Yetişkinlik hayatında yarına birlikte umutla bakmak ise müthiş bir konfor. Dostum, ...
Devamı

Biz

  Yaz gibi bir yaz 🧚‍♀️ En savunmasız, en başarısız, en kötü, en mutsuz halinle bile kendin olabildiğin için sevildiğin kabul gördüğün yere aile denir. (Aile için kan bağı gerekmediğini bilecek kadar yaşadım bu dünyada). Ama anayoldan  içeriye girdiğinde büyülü bir ülke gibi burası, bambaşka, sitcom dizi platosu. Saklı bir kale.. Bu kalede herkesin bambaşka bir yeteneği, hayali, amacı, karakteri ve misyonu var ama yine bu kaledeki herkesi birbirine bağlayan görünmez bir bağ var. Gülme seslerimiz kimsenin olmadığı bu dağ başında çınlarken insan anlıyor yeniden birbirimizden başka kimsemiz olmadığını. İnsanın her haliyle kabul görüp, sevildiği bir yer olması onu daha güçlü yapıyor. Orası ona dışarıdan gelen darbelere karşı bir sığınak oluyor. Bazen kendini ararken kapandığı mağara, bazense tırtılken kelebek olmak için girdiği kozası oluyor. Öyle işte insanın kendisini koşulsuz seven insanlara sahip olması çok güzel. Herkesin evine varması duasıyla. 🫠 30.08.2024
Devamı

Merhaba Ben EAK.

  Küçüklüğümle kahve içmeye çıktım bugün 10.02.2025 15 dakika erken gelmişti. Çünkü kimseyi bekletmekten hoşlanmazdı. Bense 15 dakika belki de 25 dakika geç kalmıştım. Çünkü artık bekleye bekleye bekletmeyi öğrenmiştim. O white chocolate mocha söyledi, bense kırmızı meyveli çay… Çünkü artık mocha bile içince rahatsız oluyorum. O pembe bir şal takmıştı, bense mavi bir şal takmıştım. Bana baktı ve gözlerimin içine baktı ve bizim aynı kişi olduğumuzu göz bebeklerimden okudu. “Gülüşüm hiç değişmemiş,” öyle söyledi. Gülümsedim ve gelecekte şu an hayal ettiğin kişiye dönüşmek için ne kadar çalışıp, yorulduğumu ama yine yılmadığımı anlattım ona. Sonra bir de, "Çevrende üniversite mezunu iki üç kişi vardı, profesör olmak nereden geldi aklına?" diye sordum. Güldü. "Nazan Bekiroğlu'ndan," dedi. Güldüm. "Öykü yazabilme kapsülünü buldun mu?" dedi. "Buldum," dedim. "Öykü yazabilme kapsülü aslında hayatın hayat olduğunu görmekmiş, insanı acılara şahit...
Devamı