Lan Sen Orta Doğulusun.

 Birilerinin götü tutuşmuş, "Savaş Türkiye'ye de zıplayacakmış." diyorlar. Lan it, biz Orta Doğuluyuz. Doğdun Irak Savaşı vardı, büyüdük Esad Suriye'de masum çocukları kimyasal silahlarla vurdu, Afganistan'da neler oldu, Dağlık Karabağ'da, İran'da neler yaşandı görmedin mi? Gazze'de onlarca yıldır insanların üstüne bomba yağıyor, Beyrut'a ne ağıtlar yakıldı duymadın mı? Bu topraklarda onlarca yıldır çocuklar sapanlarla tankları vurmaya çalışıyor... Gözün hep mi kördü? İnsan büyüdüğü coğrafyayı bilmez mi? Sen zaten Bumerang Cehennemi gibi bir yerdesin. O, onun iha'sını vurur; diğeri berikinin uçağını düşürür; öbürü onun hava sahasına dalar... Bizim coğrafyada her gün bir savş sebebi ortaya çıkar. Bir savaş tehtidi hep vardı. Siz onlarca yıldır masumlar ölürken boykot etmeye bile tennezül etmeyip, zulme sessiz kaldınız. Korktuğunuz şey başınıza gelmeyecek çünkü burası binlerce yıllık Türk diyarı. Ama siz İsrail onlarca yıldır Filistin'i vurdu sustunuz; Lübnan'ı vurdu sustunuz. Arap dediniz, Kürt dediniz sustunuz ama ölen çocuktu ve sadece Müslüman olduğu için öldü. Sustunuz. Susmanızın bedelini yarın Hakk'ın divanına varınca anlatırsınız. Ama keşke doğduğunuz toprakları biraz olsun tanısaydınız. Lan sen Orta Doğulusun Senin doğduğun topraklarda hangi gün savaş yoktu? Sadece sen üç maymunu oynadın, bir kez olsun üzülmedin ölen o masum sivillere...

7 Ekim 2024

EAK

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ramadan ' 2025 Hatırası

Resim
 Birine dost, ev, yuva, aile olmak.  Binlerce km'den sadece beni/bizi görmek için gelen tek kişi Zeynep mesela.🩷 Çocuk, Köstebek, Tilki ve At filmini ne zaman izlesem biz gelir aklıma. Binlerce km ötede ama sanki hep odamdaki sandalyede. Neredeyse 1000 gündür sarılmamıştık. 1000 koca gün.. Ne garip. Ne ilginç. 1000 gün ne ara geçmiş. İnsanın kalbi 1000 gün nasıl özlemiş? 14 yılın her günü dostluğun bir nimet olduğunu, rızık meselesi olduğunu bana öğrettin. Dostluğun yazılmış bir kader olduğunu gösterdin. Tam zıttımı bir ayna gibi bana yansıttın. Kaygı balonlarımı aldınnn gökyüzüne saldın. Bazen sustum duydum, bazen gözlerim doldu duydun, bazen hönkürerek ağladım anlatamadım duydun, bazense ağız dolusu güldüm duydum. Ben hiçbir şey olmasam da sevilmeye layık birisi olduğumu öğrettin. Doğru ve sağlıklı bir bağ nasıl kurulur öğrettin. Yaşamayı öğrendik seninle, büyümeyi ise öğrenmeye çalışıyoruz. Yetişkinlik hayatında yarına birlikte umutla bakmak ise müthiş bir konfor. Dostum, ...
Devamı

Biz

  Yaz gibi bir yaz 🧚‍♀️ En savunmasız, en başarısız, en kötü, en mutsuz halinle bile kendin olabildiğin için sevildiğin kabul gördüğün yere aile denir. (Aile için kan bağı gerekmediğini bilecek kadar yaşadım bu dünyada). Ama anayoldan  içeriye girdiğinde büyülü bir ülke gibi burası, bambaşka, sitcom dizi platosu. Saklı bir kale.. Bu kalede herkesin bambaşka bir yeteneği, hayali, amacı, karakteri ve misyonu var ama yine bu kaledeki herkesi birbirine bağlayan görünmez bir bağ var. Gülme seslerimiz kimsenin olmadığı bu dağ başında çınlarken insan anlıyor yeniden birbirimizden başka kimsemiz olmadığını. İnsanın her haliyle kabul görüp, sevildiği bir yer olması onu daha güçlü yapıyor. Orası ona dışarıdan gelen darbelere karşı bir sığınak oluyor. Bazen kendini ararken kapandığı mağara, bazense tırtılken kelebek olmak için girdiği kozası oluyor. Öyle işte insanın kendisini koşulsuz seven insanlara sahip olması çok güzel. Herkesin evine varması duasıyla. 🫠 30.08.2024
Devamı

Merhaba Ben EAK.

  Küçüklüğümle kahve içmeye çıktım bugün 10.02.2025 15 dakika erken gelmişti. Çünkü kimseyi bekletmekten hoşlanmazdı. Bense 15 dakika belki de 25 dakika geç kalmıştım. Çünkü artık bekleye bekleye bekletmeyi öğrenmiştim. O white chocolate mocha söyledi, bense kırmızı meyveli çay… Çünkü artık mocha bile içince rahatsız oluyorum. O pembe bir şal takmıştı, bense mavi bir şal takmıştım. Bana baktı ve gözlerimin içine baktı ve bizim aynı kişi olduğumuzu göz bebeklerimden okudu. “Gülüşüm hiç değişmemiş,” öyle söyledi. Gülümsedim ve gelecekte şu an hayal ettiğin kişiye dönüşmek için ne kadar çalışıp, yorulduğumu ama yine yılmadığımı anlattım ona. Sonra bir de, "Çevrende üniversite mezunu iki üç kişi vardı, profesör olmak nereden geldi aklına?" diye sordum. Güldü. "Nazan Bekiroğlu'ndan," dedi. Güldüm. "Öykü yazabilme kapsülünü buldun mu?" dedi. "Buldum," dedim. "Öykü yazabilme kapsülü aslında hayatın hayat olduğunu görmekmiş, insanı acılara şahit...
Devamı