Bizim Bayramlara Övgü 🪁

 Bizim Bayramlara Övgü 🪁

Müslüman olmakla gurur duyuyorum, elhamdulillah.

Bayramlarda ailesine zaman ayırıp ailesini sarıp sarmalayan herkesi çok seviyorum.

Bizi bir sofra etrafında toplayan bu sihirli gücün ismi ney bilmiyorum ama ben de sevdiklerimi bir ömür bu şekilde bir sofranın etrafında toplamak istiyorum.

26 yıldır her bayramda bana çocuk heyecanımı yeniden yaşatan köyümün hanelerini, nefis yemekler yapan tüm hanımları, dayılarımı, yengelerimi, amcamı, Safişi, Üde'yi, halalarımı, kuzenlerimi, yeğenlerimi, anneannemi ve canım çekirdek ailemi seviyorum. İki göz odaya sığan 30 kişiye yakın ailemizi; bir araya gelince kahkahalardan ve cümbüşten duvarları çınlatan halimizi, nüfus kağıdında yazan yaşımıza bakmadan hala cebimize bayram harçlığı bırakan büyüklerimizi, bizim için yapılan soğansız sarmaları, maydanozsuz börekleri, buğday nişastalı baklavaları, keşkekleri, kavurmaları seviyorum.

Emek emek sevgi ile örülen bu bağı; ayrı ayrı birer nota olan bizlerin baba ocağında bir araya gelince oraya çıkardığı armoniyi seviyorum. Birlikte bardak bardak çay içmeyi, 10 sene evvelki olaya gülmeyi, çok sevilen kaybettiğimiz anıp yad etmeyi, geleceğe dair hayaller kurmayı seviyorum. Düşünce birlikte kalkacağımızı bilecek olmak, düştüğünde asla yalnız olmadığını bilmek, sıfırdan başladığın her an arkanda aslında kocaman bir köy olduğunu bilmek; "selamanaleyküm" deyip kapısından girdiğin her evde sofrada tabağının, içecek suyunun olduğunu bilmek, bir yere ait hissetmek, işte burası benim evim diyebilmek.. Bu his, haz dünyasında çok nadir karşımıza çıkan bir durum. 

Ama sizi alıp benim ailemle bir bayram yaşatabilseydim tüm dertlerinizden arınır bir tüy gibi hafiflerdiniz. Ve o eski bayramların benim ailemde hala yaşadığını görürdünüz. Sorgusuz sualsiz birbirimizi kabul edip bağrımıza bastığımız ve her telden muhabbet edebildiğimiz, yanımıza gelen herkesi asimile edip kendi içimize kattığımız için asla pişman değiliz. Aklımız hala bizleştiremediklerimizde...

Öyle filmlerde, dizilerde izleyip; öykü ve romanlarda okuduğunuz hikaye benim kendi gerçeğim. Her bir bireyin bambaşka hikayesi olan ve kendini var etme çabasıyla ayakta durup yaşamını sürdürdüğü ve bunu yazsak ne güzel romanı olur dediğimiz insanlarla büyü(düm)yorum. Belki bir gün tüm kahramanlarımı da size tek tek anlatırım... Karadeniz'in göbeğinde iki köyü birleştiren bir dayı bir yeğenin köprü kurup inşa ettiği ve bana kocaman bir hikaye bırakan Dedelerime sevgi ve rahmetle... Erdaş ve Kar'ın bir parçası olduğum için şanslıyım. Ya olmasaydım bu cümbüşsüz hayat hiç çekilmezdi hehehe













10 Nisan 2024

Ramazan Bayramı 1. Gün

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ramadan ' 2025 Hatırası

Resim
 Birine dost, ev, yuva, aile olmak.  Binlerce km'den sadece beni/bizi görmek için gelen tek kişi Zeynep mesela.🩷 Çocuk, Köstebek, Tilki ve At filmini ne zaman izlesem biz gelir aklıma. Binlerce km ötede ama sanki hep odamdaki sandalyede. Neredeyse 1000 gündür sarılmamıştık. 1000 koca gün.. Ne garip. Ne ilginç. 1000 gün ne ara geçmiş. İnsanın kalbi 1000 gün nasıl özlemiş? 14 yılın her günü dostluğun bir nimet olduğunu, rızık meselesi olduğunu bana öğrettin. Dostluğun yazılmış bir kader olduğunu gösterdin. Tam zıttımı bir ayna gibi bana yansıttın. Kaygı balonlarımı aldınnn gökyüzüne saldın. Bazen sustum duydum, bazen gözlerim doldu duydun, bazen hönkürerek ağladım anlatamadım duydun, bazense ağız dolusu güldüm duydum. Ben hiçbir şey olmasam da sevilmeye layık birisi olduğumu öğrettin. Doğru ve sağlıklı bir bağ nasıl kurulur öğrettin. Yaşamayı öğrendik seninle, büyümeyi ise öğrenmeye çalışıyoruz. Yetişkinlik hayatında yarına birlikte umutla bakmak ise müthiş bir konfor. Dostum, ...
Devamı

Biz

  Yaz gibi bir yaz 🧚‍♀️ En savunmasız, en başarısız, en kötü, en mutsuz halinle bile kendin olabildiğin için sevildiğin kabul gördüğün yere aile denir. (Aile için kan bağı gerekmediğini bilecek kadar yaşadım bu dünyada). Ama anayoldan  içeriye girdiğinde büyülü bir ülke gibi burası, bambaşka, sitcom dizi platosu. Saklı bir kale.. Bu kalede herkesin bambaşka bir yeteneği, hayali, amacı, karakteri ve misyonu var ama yine bu kaledeki herkesi birbirine bağlayan görünmez bir bağ var. Gülme seslerimiz kimsenin olmadığı bu dağ başında çınlarken insan anlıyor yeniden birbirimizden başka kimsemiz olmadığını. İnsanın her haliyle kabul görüp, sevildiği bir yer olması onu daha güçlü yapıyor. Orası ona dışarıdan gelen darbelere karşı bir sığınak oluyor. Bazen kendini ararken kapandığı mağara, bazense tırtılken kelebek olmak için girdiği kozası oluyor. Öyle işte insanın kendisini koşulsuz seven insanlara sahip olması çok güzel. Herkesin evine varması duasıyla. 🫠 30.08.2024
Devamı

Merhaba Ben EAK.

  Küçüklüğümle kahve içmeye çıktım bugün 10.02.2025 15 dakika erken gelmişti. Çünkü kimseyi bekletmekten hoşlanmazdı. Bense 15 dakika belki de 25 dakika geç kalmıştım. Çünkü artık bekleye bekleye bekletmeyi öğrenmiştim. O white chocolate mocha söyledi, bense kırmızı meyveli çay… Çünkü artık mocha bile içince rahatsız oluyorum. O pembe bir şal takmıştı, bense mavi bir şal takmıştım. Bana baktı ve gözlerimin içine baktı ve bizim aynı kişi olduğumuzu göz bebeklerimden okudu. “Gülüşüm hiç değişmemiş,” öyle söyledi. Gülümsedim ve gelecekte şu an hayal ettiğin kişiye dönüşmek için ne kadar çalışıp, yorulduğumu ama yine yılmadığımı anlattım ona. Sonra bir de, "Çevrende üniversite mezunu iki üç kişi vardı, profesör olmak nereden geldi aklına?" diye sordum. Güldü. "Nazan Bekiroğlu'ndan," dedi. Güldüm. "Öykü yazabilme kapsülünü buldun mu?" dedi. "Buldum," dedim. "Öykü yazabilme kapsülü aslında hayatın hayat olduğunu görmekmiş, insanı acılara şahit...
Devamı