Sümbül/ Nergis'e Dair 😅

 Nergis hep çok zarif kokardı. Onun kokusu beni alır çocukluğumun hafta sonu tatillerine götürürdü. Kokusuyla mest olurdum. Soğuk kış akşamlarına, fırından gelen kestane kokusuna, dostların sesiyle yankılanan duvarlara ve güzel yemek masalarına şahit hep nergisti. Bizim köyde büyüyen herkesin muhtemelen en sevdiği çiçekti nergis. Kokusu alır beni güzel mutlu günlere götürür. Böyle onun kokusuyla hemhal olup bütün her şeyi unutmak isterim. En çok onun açmasını beklerim, bunu bilen yengem benim için yılın ilk nergislerini toplanıp bize yolladığı bir demet nergis bazen nice sevgi sözcüklerinden çok daha büyüktür. O nergisi hele de bana amcam getiriyorsa. Köyde geçirdiğim neşeli kış akşamlarım. Babannemin ve amcamın kuzinin başında oturduğu hep güldüğümüz, ölümle tanışmadığımız o güzel hafta sonları. Her sofaya çıkışımızda hafif bir soğuk hissederdik önce sonra ise burnumuzun direğini sızlatacak kadar şiddetli kokan nergis ve merdivene baktığımızda kocaman bir vazonun içindeki bir demet nergisi ile birleşirdi gözlerimiz.


Her çiçeğin ruhumda bi öyküsü var ama en çok filbahri, nergis ve beyaz akkuş zambağını seviyorum.  Birde ortancalar, dağ muşmulası, sakuralar ve mimozalar enerjimi yükseltiyor.
Bana nergis, zambak, leylak, sümbül gibi bi kolanya alsın.
Annem bugünn köyden nergis toplamış. Ben geçen sene her yerde nergis aradım bulamadım, koklayamadım. Bu yıl garip hissettirdi.🥹🥹🥹 Köyden bize yengem sebze yollardı, amcam getirirdi bize içinden hep bi demet  nergis çıkardı. Şimdi düşünüyorum da sırf ben seviyorum diye toplanan bir demet nergis ya da köye giderdik haftasonları evin holunde koca bi vazoda bir sürü nergis, her yere yayılırdı kokusu... amcam, babaannem eski güzel günler ağlayasım geldi şu an 🥹

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ramadan ' 2025 Hatırası

Resim
 Birine dost, ev, yuva, aile olmak.  Binlerce km'den sadece beni/bizi görmek için gelen tek kişi Zeynep mesela.🩷 Çocuk, Köstebek, Tilki ve At filmini ne zaman izlesem biz gelir aklıma. Binlerce km ötede ama sanki hep odamdaki sandalyede. Neredeyse 1000 gündür sarılmamıştık. 1000 koca gün.. Ne garip. Ne ilginç. 1000 gün ne ara geçmiş. İnsanın kalbi 1000 gün nasıl özlemiş? 14 yılın her günü dostluğun bir nimet olduğunu, rızık meselesi olduğunu bana öğrettin. Dostluğun yazılmış bir kader olduğunu gösterdin. Tam zıttımı bir ayna gibi bana yansıttın. Kaygı balonlarımı aldınnn gökyüzüne saldın. Bazen sustum duydum, bazen gözlerim doldu duydun, bazen hönkürerek ağladım anlatamadım duydun, bazense ağız dolusu güldüm duydum. Ben hiçbir şey olmasam da sevilmeye layık birisi olduğumu öğrettin. Doğru ve sağlıklı bir bağ nasıl kurulur öğrettin. Yaşamayı öğrendik seninle, büyümeyi ise öğrenmeye çalışıyoruz. Yetişkinlik hayatında yarına birlikte umutla bakmak ise müthiş bir konfor. Dostum, ...
Devamı

Biz

  Yaz gibi bir yaz 🧚‍♀️ En savunmasız, en başarısız, en kötü, en mutsuz halinle bile kendin olabildiğin için sevildiğin kabul gördüğün yere aile denir. (Aile için kan bağı gerekmediğini bilecek kadar yaşadım bu dünyada). Ama anayoldan  içeriye girdiğinde büyülü bir ülke gibi burası, bambaşka, sitcom dizi platosu. Saklı bir kale.. Bu kalede herkesin bambaşka bir yeteneği, hayali, amacı, karakteri ve misyonu var ama yine bu kaledeki herkesi birbirine bağlayan görünmez bir bağ var. Gülme seslerimiz kimsenin olmadığı bu dağ başında çınlarken insan anlıyor yeniden birbirimizden başka kimsemiz olmadığını. İnsanın her haliyle kabul görüp, sevildiği bir yer olması onu daha güçlü yapıyor. Orası ona dışarıdan gelen darbelere karşı bir sığınak oluyor. Bazen kendini ararken kapandığı mağara, bazense tırtılken kelebek olmak için girdiği kozası oluyor. Öyle işte insanın kendisini koşulsuz seven insanlara sahip olması çok güzel. Herkesin evine varması duasıyla. 🫠 30.08.2024
Devamı

Merhaba Ben EAK.

  Küçüklüğümle kahve içmeye çıktım bugün 10.02.2025 15 dakika erken gelmişti. Çünkü kimseyi bekletmekten hoşlanmazdı. Bense 15 dakika belki de 25 dakika geç kalmıştım. Çünkü artık bekleye bekleye bekletmeyi öğrenmiştim. O white chocolate mocha söyledi, bense kırmızı meyveli çay… Çünkü artık mocha bile içince rahatsız oluyorum. O pembe bir şal takmıştı, bense mavi bir şal takmıştım. Bana baktı ve gözlerimin içine baktı ve bizim aynı kişi olduğumuzu göz bebeklerimden okudu. “Gülüşüm hiç değişmemiş,” öyle söyledi. Gülümsedim ve gelecekte şu an hayal ettiğin kişiye dönüşmek için ne kadar çalışıp, yorulduğumu ama yine yılmadığımı anlattım ona. Sonra bir de, "Çevrende üniversite mezunu iki üç kişi vardı, profesör olmak nereden geldi aklına?" diye sordum. Güldü. "Nazan Bekiroğlu'ndan," dedi. Güldüm. "Öykü yazabilme kapsülünü buldun mu?" dedi. "Buldum," dedim. "Öykü yazabilme kapsülü aslında hayatın hayat olduğunu görmekmiş, insanı acılara şahit...
Devamı