ZEYNEP'E


"Yahşi günde yar yahşidir; yaman günde yetiş gardaş." 



        "Hadi gidiyoruz." dedi, boş bulundum "Nereye?" dedim, döndü uzun uzun yüzüme baktı ve ekledi "Dost çağırınca nereye diye sorulmaz. Tamam, denir". O günden sonra ne o bana sordu ne ben ona sordum "Nereye?" diye . Çünkü ikimizde biliyorduk çıktığımız yolda ikimiz de birbirimizi kötü bir yere götürmezdi.. Sonra ona Hz. Ebubekir ile Hz. Muhemmed'in dostluğunu anlatmıştım, anlatırken gözlerim dolu dolu olmuştu. Bize de nasip olsun böyle dostluk demiştim, belki de bizim sessiz sözleşmemiz o andı. Bir gün bir sohbette Esat Hoca radyodan "Dostluk pekala deme sanatır." Diye fısıldamıştı, koşup ona anlatmıştım. Bi dizide iki karakter vardı; Sefer ile Zülfikar diziden bir haberdi ama iki karakterin dostluğunu öyle bi anlatmıştım ki bir şey olsa moralim düzelsin diye o ilişkiden örnek verirdi. Bazen o kadar ufak detayları yakalıyor ki ben bile şaşırıyorum, diyorum "Bu bunu nerden biliyor?", bazen hiç ummadığım anda öyle güzel bir şey söylüyor ki mutluluktan gözlerim doluyor, en karanlık anımda hep sol yanımda oluyor, bazen bir mesajdaki bir kelimden bile ruh halimi anlıyor... Bakın yan yana değil, göz göze değil, ses sese değil, yazılı bir dildeki bir kelimeden anlıyor ruh halimi ve biliyor bana iyi gelecek ilacı, çok ilginç, bütün yaralarıma bir merhemi var. Merhemi bile yoksa öyle güzel "Salla boşver sıkma canını" diyor ki insanın her şeyi boşverisi geliyor. Böyle anlatınca garip geliyor, bir masallar ülkesi gibi ama öyle değil.. Yıllarca her gün bıkmadan ama asla bıkmadan kimle konuşabilirsiniz ya da yıllarca hiç küsmeden kimle iletişim kurabilirsiniz. Kalbin üstündeki tül gibi kendisi sanki o giderse kalbim açığa çıkacakmış gibi, ölecekmiş gibi. Birlikte büyümek, değişmek, hayal kurmak, hayallerin kırıklığını ruhtan çıkartmak, adam etmek birbirimizi, sığınak olmak, aile olmak, hem yol hem yoldaş hem yolcu olmak, bir gün sadece bizi anlatacak kadar güçlü imge/simge/gösterge/ bulup ondan bir anlatım dili oluşturmak isterdim, herkes bilsin isterdim bu bağın kıymetini, tek göz kontağı ile anlaşabilmeyi, mesajlarını sesiyle okuyabilmeyi, neşesini katlamayı, yaşını silmeyi ama en çok da birlikte mutluluktan ağlamayı bilsin isterlerdim. Ağız dolusu gülmesi, sonsuz yemek yemeyii, sadece ikisine özel ritüelleri, filmleri hikayeleri sohbetleri anıları bilsin herkes isterdim. Böyleee kapkara sonsuzluğun içindeki inciyi bulmak gibiydi ona sahip olmak, imkansızlıkların en ötesii... olmayacağını bildiğin halde "Neden, niçin, nasıl olmaz ki" demeden her an yeniden birlikte hayal kurabilmekti... Düştüğünde ilk ona ulaşmak, başardığındaa "başardık" diyebilmekk. Ve anlamaktııı her şeyii kimse görmese bile o gözbebeğindeki hüznü görebilmekti, sevmekti belki de hatta sevmekten de öte bir parçası olmaktı birisinin asla kopmayacak bi parçası. Ve bazı inaanlar bazı insanlara sahip olduğu için çok sanşlılardır. Ben de sana sahip olduğum için çok şanslıyım ve seninle seni, kendimi ve hayatı öğrenmek çok güzel. Seni seviyorum.🎈

22.12.22 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ramadan ' 2025 Hatırası

Resim
 Birine dost, ev, yuva, aile olmak.  Binlerce km'den sadece beni/bizi görmek için gelen tek kişi Zeynep mesela.🩷 Çocuk, Köstebek, Tilki ve At filmini ne zaman izlesem biz gelir aklıma. Binlerce km ötede ama sanki hep odamdaki sandalyede. Neredeyse 1000 gündür sarılmamıştık. 1000 koca gün.. Ne garip. Ne ilginç. 1000 gün ne ara geçmiş. İnsanın kalbi 1000 gün nasıl özlemiş? 14 yılın her günü dostluğun bir nimet olduğunu, rızık meselesi olduğunu bana öğrettin. Dostluğun yazılmış bir kader olduğunu gösterdin. Tam zıttımı bir ayna gibi bana yansıttın. Kaygı balonlarımı aldınnn gökyüzüne saldın. Bazen sustum duydum, bazen gözlerim doldu duydun, bazen hönkürerek ağladım anlatamadım duydun, bazense ağız dolusu güldüm duydum. Ben hiçbir şey olmasam da sevilmeye layık birisi olduğumu öğrettin. Doğru ve sağlıklı bir bağ nasıl kurulur öğrettin. Yaşamayı öğrendik seninle, büyümeyi ise öğrenmeye çalışıyoruz. Yetişkinlik hayatında yarına birlikte umutla bakmak ise müthiş bir konfor. Dostum, ...
Devamı

Biz

  Yaz gibi bir yaz 🧚‍♀️ En savunmasız, en başarısız, en kötü, en mutsuz halinle bile kendin olabildiğin için sevildiğin kabul gördüğün yere aile denir. (Aile için kan bağı gerekmediğini bilecek kadar yaşadım bu dünyada). Ama anayoldan  içeriye girdiğinde büyülü bir ülke gibi burası, bambaşka, sitcom dizi platosu. Saklı bir kale.. Bu kalede herkesin bambaşka bir yeteneği, hayali, amacı, karakteri ve misyonu var ama yine bu kaledeki herkesi birbirine bağlayan görünmez bir bağ var. Gülme seslerimiz kimsenin olmadığı bu dağ başında çınlarken insan anlıyor yeniden birbirimizden başka kimsemiz olmadığını. İnsanın her haliyle kabul görüp, sevildiği bir yer olması onu daha güçlü yapıyor. Orası ona dışarıdan gelen darbelere karşı bir sığınak oluyor. Bazen kendini ararken kapandığı mağara, bazense tırtılken kelebek olmak için girdiği kozası oluyor. Öyle işte insanın kendisini koşulsuz seven insanlara sahip olması çok güzel. Herkesin evine varması duasıyla. 🫠 30.08.2024
Devamı

Merhaba Ben EAK.

  Küçüklüğümle kahve içmeye çıktım bugün 10.02.2025 15 dakika erken gelmişti. Çünkü kimseyi bekletmekten hoşlanmazdı. Bense 15 dakika belki de 25 dakika geç kalmıştım. Çünkü artık bekleye bekleye bekletmeyi öğrenmiştim. O white chocolate mocha söyledi, bense kırmızı meyveli çay… Çünkü artık mocha bile içince rahatsız oluyorum. O pembe bir şal takmıştı, bense mavi bir şal takmıştım. Bana baktı ve gözlerimin içine baktı ve bizim aynı kişi olduğumuzu göz bebeklerimden okudu. “Gülüşüm hiç değişmemiş,” öyle söyledi. Gülümsedim ve gelecekte şu an hayal ettiğin kişiye dönüşmek için ne kadar çalışıp, yorulduğumu ama yine yılmadığımı anlattım ona. Sonra bir de, "Çevrende üniversite mezunu iki üç kişi vardı, profesör olmak nereden geldi aklına?" diye sordum. Güldü. "Nazan Bekiroğlu'ndan," dedi. Güldüm. "Öykü yazabilme kapsülünü buldun mu?" dedi. "Buldum," dedim. "Öykü yazabilme kapsülü aslında hayatın hayat olduğunu görmekmiş, insanı acılara şahit...
Devamı